Así era

 

Está soa,

voluntariamente aillada nunha aldea perdida do mundo na que a media de idade son setenta e pico anos. A súa tarefa principal de hoxe será fregar un cuarto de baño cheo da merda que emerxeu das cañerías. Tropezará tamén cunha pantasma do pasado que a transportará a outra época na que semellaba outra persoa agora irrecoñecible e irrescatable. Hai anos non paraba na casa, agora as xuntanzas lle firen coma cristais rotos.

 

Recorda como era e aínda atopa algunhas historias que lle volven facer sentir protagonista da súa vida, cando os espectadores eran os demáis. Despois estas lembranzas son as que máis lle firen cando o manto da desidia se lle bota por riba, demasiado a miúdo para aínda non terse acostumado. ¿Crise tras crise ou enorme crise?

 

Actuantes: pai, nai, veciña, X.

 

Érguese revolta, cunha dor coñecida no baixo ventre. “A regla”, identifica enseguida. Salta da cama e calza as zapatillas que sempre lle costa atopar, pon a bata e non da co cinto que ao saír da habitación engánchaselle na porta “Merda, xa empezamos”. O baño está conxelado, vivir sen calefacción estáse a converter nunha tortura que agora tamén é psicolóxica e que araña pouco a poco. Outra máis.

 

Comproba que, efectivamente, lle veu a regla. “O tampón, ostia” Sube as bragas, límpase como pode e volta a habitación. Engánchaselle a bata na porta outra vez, maldí de novo e lle entran ganas de chorar a primeira hora.

 

Nai: X, ten coidado co váter que non sei que lle pasa, non vai ben, débese estar atascando.

Estupendo. Xusto cando está a tirar da cisterna. Mira como escomeza a subir o auga suxa, sube un pouco, outro pouco, para para que vai ser boa, segue subindo e xa chega á tapa, para para para, non para, alá vai, papeis, coágulos, restos, auga suxa suxa suxa con merdalleiros tropezóns de merda…qué noxo qué noxo qué noxo

X: ¡papáaa! ¡papáaa! ai a que se montou … ¡papáaaa! ¡que o váter está botando a merda para fóra!

Nai: a ver home, onde andas, vai mira-lo váter que dí a cativa que está atascado…

Veciña: A nós pasounos o outro día, ¿ti sabes? Tirei da cadea e xa notei eu que non colaba ben, volvín tirar e cada vez subía máis e máis…pero non chegou a saír a merda para fóra, menos mal, de tódolos xeitos había un olor….

X: que noxo que noxo que noxo

Pai: buff vai haber que cambia-las cañerías, esto está moi mal…

 

            E a merda non para de saír polo váter. Sae sen compaixón, sen vergoña, sen problemas, sen atopar ningún impedimento no seu escape. Esbara pola taza do váter, chega ó chan e non para, segue a extenderse a masa líquida, podredume en estado de ebullición, o tufo é insoportable.  

            A nai pecha a porta do baño e sae. O pai loita contra a merda en expansión, X salpícase sen querer e dálle unha arcada. A veciña permanece á espreita, a ver que se coce. Hoxe leva que contar. Dálle outra arcada. Leva as mans á boca “vaime sair vaime sair” por inercia achégase ó váter, a lamentable imaxe do pai axeonllado na merda cunha man apoiada na bañeira que tampouco se librou do maremoto e a outra man metida na boca do váter provoca que o vómito se convirta nalgo inminente. Comeza a escupir os grelos do mediodía, a borbotóns, algún sáelle case enteiro, “aínda teñen moito pao” recorda que dixo a Nai, cáelle por riba da roupa, báixalle polo pescozo ata chegar ó cuello da camiseta, bota as mans para tentar para-la riada pero é inútil, sente a papilla quentiña que ule a xugo gástrico pola pel que noxo que noxo que noxo; namentres a merda segue saíndo sen tregua e derramándose polo chan, o pai mira á filla atónito, a filla mira ó pai e non o coñece. Eses breves intres son suficientes para que se bote a chorar mornamente, ca dor do que asume, ca dor do que quixo pero non poido, ca dor dun que sigue adiante porque cre cegamente ós que lle din que sí aínda que saiban que será non. Diríxese ó lavabo e abre os grifos desesperadamente, despois fai o mesmo no bidé e na bañeira, colle xabón e frótase a cara ata enroxecela, o pescozo, a roupa, as mans… “para de limpar muller, primeiro vou arranxar isto” espétalle o pai tranquilamente. Logo érguese despacio pero con precisión, limpa as mans curtidas de traballar toda a vida cun trapo e marcha a buscar unhas ferramentas. “Vou facer un apaño, logo o limpas. Hai que poñer outro váter”

 

X queda soa na escea. Mírase no espello e prende a luz. Xa non se da conta da pestume da merda. Non se da conta de que aínda lle quedan sospeitosos residuos no brazo esquerdo e no pantalón do chándal. Abre tódolos grifos, os do lavabo, os do bidé, os da bañeira. Colle a pasta de dentes, colle o cepillo e escoita calada como sae a auga polos grifos. Éntranlle terribles ganas de mexar. Volve a poñer o cepillo e pasta de dentes no seu sitio. Baixa o pantalón e as bragas e agáchase. Mexa. Alí mesmo, no chan. Total, que máis da.

 

            Tumbada na cama cos brazos doloridos de tanto limpar e os pulmóns afogados de tanta lixivia, este expediente de notable alto na Universidade de Santiago de Compostela reflexiona sobre a nada e a merda. Merda.

 

Soa o móbil. Ergue a cabeza da almofada e pensa “o móbil”. Resúltalle estrano que a chame alguén, así que pensa que será a pesada da súa irma que quererá que lle quede cos fillos mentres ela vai a sabe dios onde. Pasa do móvil, que deixa de soar. Súbelle pola barriga un nervio eléctrico que lle chega o estómago ata estoupar no peito. O Concello, igual pasou algo e se teñen que por en contacto conmigo…algún lío houbo, algunha me han querer facer, cando os quitarei de enriba… cando na realidade os do concello nin se acordan dela, daquel espíritu fantasmagórico que marchou incomprensiblemente sen pena nin gloria perdéndose a oportunidade de estafar cómodamente e con cobertura legal ó contribuínte…ráiase toda en tres segundos e medio ata que pega un salto para lanzarse polo móvil. Ve a chamada perdida na pantalliña e un icono intermitente con forma de sobre: ten unha mensaxe.  

 

É unha amiga da infancia que a vai vir ver, quizais, un día destes, que besitos e tal. X queda pensativa co teléfono na man e senta na cadeira do cuarto. Dende pequenas, esta que lle enviou a mensaxe e ela tiveran unha relación estrana, baseada fundamentalmente na proximidade da vivenda. A medida que foron cumplindo anos, as diferencias escomenzaron a facerse máis patentes ainda que non o suficiente coma para rachar con esa amizade “daquela maneira” que compartían. Nunca tiveran unha rifa. Tampouco tiveran xamáis un momeno de ledicia compartida. As súas vidas discorreran paralelas sen tocarse, pero xuntas.

 

Pasaran xa un par de anos dende que non se vían. Seguro que ela estaría estupenda, morena de solarium e pintada, con xoias e bolso a xogo cos zapatos. Así era, aínda que estivese afogada de problemas a esta muller non se lle notaría por fóra. Non tiña gana ningunha de vela. X mirou de reollo o móvil, colleuno nun impulso e tecleou no menú ata chegar a “compoñer mensaxe”, ó que se dispuxo cunha linguaxe de máximo aforro: oh k algría tnto temp esp k to ok stos dias mu liad asi k mejr pa otr vez bsos

Enviar e punto.

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s